← powrót

fot. Teatr Praska 52

Pozycje terapeutyczne

teatr

  • Czas: 105 min
  • Izabella Szalona: Bożena Zawiślak-Dolny
  • Alojzy Chwiejny: Rafał Sadowski
  • Jerzy Niezguła: Mateusz Dewera
  • Maks Żabczyński: Paweł Brandys, Marek Wolny
  • Reżyseria: Marek Wolny
  • Scenografia: Elżbieta Kwasek
  • Muzyka: Agnieszka Turos
  • Obsada: Krakowska Scena Klasyczna

TEATR PRASKA 52 Bożena Gałczyńska-Szurek POZYCJE TERAPEUTYCZNE Komedia kryminalna

Krótki opis spektaklu - piórem jego Twórców: Czy psychoterapeuta może sam potrzebować terapii? Co się stanie, gdy do jego gabinetu trafią nie tylko ekscentryczni pacjenci, ale też ich jeszcze bardziej zwariowane problemy? A jeśli do tego dołożymy butelkę whisky, apodyktyczną matkę i... dziwne odgłosy zza ściany? "Pozycje terapeutyczne" to pełna błyskotliwego humoru, ironii i nieoczekiwanych zwrotów akcji komedia kryminalna, która rozgrywa się w pozornie spokojnym gabinecie terapeutycznym. Doktor Maks Żabczyński, na co dzień próbujący zapanować nad chaosem cudzych emocji, sam coraz bardziej traci kontakt z rzeczywistością - zwłaszcza gdy jego pacjenci okazują się bardziej barwni niż podręcznik psychiatrii.

Na scenie przewija się galeria barwnych postaci: zazdrosny mąż balansujący na granicy załamania nerwowego, demoniczna staruszka w bikini, maminsynek sparaliżowany wizją niezadowolonej matki. Ich spotkania z doktorem Żabczyńskim prowadzą do serii dynamicznych, a momentami groteskowych sytuacji, w których komizm splata się z refleksją nad ludzkimi pragnieniami, obawami i tęsknotami. Dialogi pełne ciętej ironii i przewrotnych puent odsłaniają coraz głębsze warstwy emocjonalne bohaterów, ukazując ich ukryte pragnienia, które zderzają się z ich codziennością.

"Pozycje terapeutyczne", to spektakl, który balansuje na granicy komedii i tragedii, oferując widzowi błyskotliwy obraz ludzkich słabości, pragnień i paradoksów. Choć wypełniony jest humorem i absurdalnymi sytuacjami, pozostawia również pole do głębszej refleksji o kondycji współczesnego człowieka, jego relacjach, a także granicach normalności.

Źródło: Teatr Praska 52 →