← Kraków

teatr

OPERA ZA TRZY GROSZE

Bertolt Brecht, Kurt Weill<br/>reż. Ersan Mondtag<br/><br/>Duża Scena, ul. Jagiellońska 1<br/>czas trwania 3 godziny 40 minut, 2 przerwy.<br/><br/>Cóż za historia, magiczna i poruszająca – środowisko gangsterów, egzotyczny dreszcz zbrodni w blasku księżyca nad Soho!Ta najsłynniejsza jak dotąd niemiecka sztuka swój światowy sukces zawdzięcza również temu, że pod jej bezwstydnym humorem i zmysłową muzyką kryje się zło, głęboka socjopatia, które łatwo przeoczyć. Ale gdy, jak ustępujący efekt narkotyku, znika teatralna iluzja, wykreowana rzeczywistość, fabularna matrix – zaczynamy spoglądać na tych wszystkich morderców, kurwy, oszustów, gwałcicieli, jak na własne odbicie w lustrze. Okazuje się, że szumowiny z marginesu społeczeństwa stanowią w istocie jego mroczny rdzeń, w którym toczy się zażarta walka o pozycję: wzajemne pożeranie się, nieustające szukanie kozłów ofiarnych i przyjemność czerpana czyimś kosztem.<br/>Europejski teatr iluzji stracił swą siłę. Podobnie jak seksowni gangsterzy Brechta wkraczają na scenę ze społecznych marginesów – tak w coraz większym stopniu kryzys zrodzony na obrzeżach porządnego społeczeństwa zaczyna zawłaszczać nasz piękny burżuazyjny teatr. Kapitalizm, który przerodził się w kleptokrację, a następnie w gospodarkę wojenną, szydzi z romantycznej wiary w to, że kontrakty i handel zapewnią światu ochronę przed chciwością i przemocą, bo w istocie one właśnie są jego naturą.<br/>Mackie Messer (po polsku: nóż czyli Majcher) przeobraził się w Mackiego MeZera i przyozdabia tym „Z” swoje czołgi.<br/>Ersan Mondtag sięga w głąb koszmaru, który kryje się pod efektowną powierzchnią tej nietuzinkowej sztuki. Koszmaru wszechobecnego w świecie, w którym 97% dóbr jest w posiadaniu 3% społeczeństwa. Gdzie zwykli ludzie są wykorzystywani przez dyktatorów, traktowani jak towar, zastraszani. Gdzie filantropi szykują bunkry na czas apokalipsy, a system, niczym zombie, chciałby pożreć wszystko. Mondtag przedstawia ten horror w sposób tak wyrazisty i mroczny, że rodzi się nadzieja, iż obudzimy się zdumieni i ujrzymy samych siebie takimi, w jakich nie przestawał wierzyć Brecht: nie jako konkurentów walczących o pozycję oraz ofiary zbrodni.<br/>Lecz jako ludzkie istoty pomagające sobie nawzajem.<br/>Thomaspeter Goergen<br/><br/>Krzysztof Zawadzki ewidentnie bawi się rolą, z czego przyjemność udziela się też publiczności. Trudno się zresztą aktorowi dziwić, gdyż takie podejście do postaci narzucają mu kostium i charakteryzacja. Peachum Zawadzkiego do złudzenia przypomina (…) Jacka Sparrowa z „Piratów z Karaibów”, podobny do Johnny’ego Deppa ma wdzięk. (…) to jedna z trzech najlepszych ról w spektaklu. O znakomitej – zabawnej i przerażającej, brawurowo ogrywającej swą vis comica – Annie Radwan już wspomniałem. Wydarzeniem wieczoru jest jednak Magda Grąziowska w roli Polly. Rozkosznie zepsuta, do cna perwersyjna, pod makijażem infantylnej laleczki do głębi okrutna żona Macheatha wyrasta z czasem na postać pierwszoplanową. (…) Anna Radwan wspaniale śpiewa „Balladę o seksualnej powolności”, a do niej należy przejmujące, inne od wszystkich wykonanie „Jenny, narzeczonej pirata” – dla mnie najbardziej przeszywający moment widowiska.<br/>Jacek Wakar blog.pl/recenzja<br/><br/>Patronem medialnym jest Onet.<br/><br/>Obsada<br/><br/>Przemysław Przestrzelski<br/>Beata Paluch, Anna Radwan<br/>Krzysztof Zawadzki<br/>Magda Grąziowska, Alicja Jurkowska, Bogumiła Bajor (AT)<br/>Dorota Segda<br/>Stanisław Linowski<br/>Paulina Kondrak, Małgorzata Walenda<br/>Bogdan Brzyski<br/>Krzysztof Stawowy<br/>Iwona Budner<br/>Małgorzata Gałkowska<br/>Aldona Grochal<br/>Urszula Kiebzak<br/>Beata Malczewska<br/>Bolesław Brzozowski, Piotr Sędkowski<br/>Bartosz Gomoła (gościnnie, AST)<br/>Grzegorz Grabowski<br/>Mikołaj Kubacki<br/>Rafał Jędrzejczyk<br/>Veren De Heddge (gościnnie), Piotr Mateusz Wach (gościnnie) Performerzy<br/><br/>Zespół muzyczny:<br/><br/>Piotr Nowak (trąbka)<br/>Konrad Pisera (trąbka)<br/>Leszek Nowotarski (saksofon, klarnet, flet)<br/>Bartosz Bętkowski (saksofon, klarnet, flet)<br/>Robert Szczerba (puzon)<br/>Mateusz Dudek/Kacper Tracz (bandoneon, akordeon)<br/>Grzegorz Frankowski (kontrabas)<br/>Krzysztof Oczkowski/ Piotr Grodecki (banjo, gitary, wiolonczela)<br/>Leszek Lorent (perkusja)<br/>Justyna Skoczek (pianino, harmonium, celesta)<br/><br/>Twórcy<br/><br/>Ersan Mondtag Reżyseria, scenografia, choreografia<br/>Alexander Naumann Współpraca artystyczna<br/>Justyna Skoczek Kierownictwo muzyczne<br/>Ada Bystrzycka Reżyseria świateł<br/>Josa Marx Kostiumy<br/>Thomaspeter Goergen Dramaturgia<br/>Maja Wisła-Szopińska, Piotr Sędkowski Asystenci reżysera<br/>Alexander Naumann, Jerzy Basiura Asystenci scenografa<br/>Julia Ulman Asystentka kostiumografa<br/>Agata Dąbek Współpraca dramaturgiczna<br/>Krzysztof Sokołowski Inspicjent/Sufler<br/>Kurt Weill Muzyka<br/>Bruno Winawer, Barbara Witek-Swinarska Przekład<br/>Władysław Broniewski, Witold Wirpsza Songi<br/><br/>Uwaga: Spektakl wyłącznie dla widzów dorosłych. W spektaklu jest poruszana tematyka wojny. Występują sceny przemocy oraz nagość. W spektaklu jest używana sztuczna krew.<br/>Wystawiony za zgodą Suhrkamp Verlag AG i Universal Edition AG.

Termin